İpek Rüzgâr

İçinde bir cümle ağırlaşıyorsa, onu söylemeden önce neyi korumaya çalıştığını anla.

Güzel bir gün, bütün düşüncelerinin aynı anda susmasını beklemez.

Her boşluğu bir planla doldurmak zorunda değilsin; bazen hayatın da sana bir önerisi olur.

Bir gülümsemenin anlamını, yüzün kadar onu gördüğün gün de belirler.

Yanında rahatça yanılabildiğin insanları hayatında iyi bir yere koy.

İyilik, karşındakinin ihtiyacını kendi göstermek istediğin cömertlikten önce düşünmektir.

Bir vedayı uzatan her cümle yakınlık kurmaz; bazen yalnızca kapıda bekletir.

Geçmişi anlamak için kendinin o günkü imkânlarını da hatırla.

Küçük sevinçleri küçümseme; zor günlerde hatırladıklarımızın çoğu onlar olur.

Huzur bazen eksikleri bitirmekten değil, o akşam hangisini bırakabileceğini bilmekten gelir.

Nezaket, acelemiz olduğunda da başkasının varlığını hesaba katmaktır.

Birine iyi gelmek, onun yerine karar vermekle aynı şey değildir.

Eski bir sokağa döndüğünde değişen yalnız evler değildir; senin aradığın pencere de değişmiştir.

Kendini dinlemek için sessizlik yetmez; duyduğunu hemen yargılamamak da gerekir.

Günün en güzel anı büyük olmayabilir; yeter ki yaşanırken başka bir günü bekleme.

Bir çiçeği büyüten su kadar, onu her sabah hatırlayan dikkattir.

Beklemek, kapıya bakarken içerideki hayatı unutmamakla kolaylaşır.

İçini ferahlatan şey bazen çözülmüş bir mesele değil, açılmış bir penceredir.

Yağmurdan sonra şehir değişmez; bazı ayrıntıları ilk kez fark edecek kadar yavaşlarız.

Bir yaprağın düşüşünü izlemek, hiçbir yere yetişmediğin bir anın da değeri olduğunu hatırlatır.