Mehmet Âkif Ersoy sözleri ve hayatı

Mehmet Âkif Ersoy, 1873 yılında İstanbul’un Fatih semtinde doğdu ve 1936 yılında İstanbul’da öldü. Baytar Mektebi’nde öğrenim gördü ve veterinerlik yaptı. Görevi sırasında farklı bölgelerde yaşayan insanlarla karşılaşması, toplumun sorunlarını doğrudan gözlemlemesine imkân verdi. Arapça, Farsça ve Fransızca okudu; öğretmenlik, çeviri ve dergi yazarlığıyla da uğraştı. Sırât-ı Müstakîm ve daha sonra Sebîlürreşâd çevresindeki çalışmaları, düşüncelerinin yayılmasında etkili oldu.

Millî Mücadele’ye katıldı ve Birinci Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde Burdur milletvekili olarak görev yaptı. Yazdığı İstiklâl Marşı, 1921 yılında millî marş olarak kabul edildi. Şiirlerinin büyük bölümü, yedi kitaptan oluşan Safahat’ta bir araya gelir. Süleymaniye Kürsüsünde, Hakkın Sesleri, Fatih Kürsüsünde ve Âsım, bu bütünün farklı dönemlerde yayımlanan parçalarındandır.

Âkif’in şiirinde bir mahalle sahnesi, toplumsal bir sorunla veya ahlaki bir soruyla birleşebilir. Konuşma dilinin canlılığını aruz ölçüsü içinde kullanır; kişileri, meslekleri ve gündelik olayları ayrıntılarıyla anlatır. Çalışmak, dayanışma ve ümitsizliğe direnmek sık karşılaşılan düşüncelerdir. Şiirlerini yalnızca özlü ifadeleri için değil, anlattıkları hayatların ve dönemin meselelerinin bütünü içinde okumak bu sesi daha iyi duyurur.