Victor Hugo, 1802 yılında Besançon’da doğdu ve 1885 yılında Paris’te öldü. Şiir, roman ve tiyatro alanlarında üretirken siyasal hayata da katıldı. Gençliğindeki görüşleri zamanla değişti; cumhuriyetçi düşünceleri ve toplumsal meseleler karşısındaki tutumu kamusal kimliğinin önemli bir parçası oldu. 1851 darbesinden sonra Fransa’dan ayrıldı; sürgün yıllarının önemli bölümünü Manş Adaları’nda geçirdi.
Notre-Dame’ın Kamburu, tarihî Paris’i ve toplumun dışına itilen kişileri romanın merkezine taşır. 1862’de yayımlanan Sefiller ise Jean Valjean’ın yaşamı etrafında yoksulluğu, adaleti, merhameti ve değişme olasılığını sorgular. Hugo’nun edebiyatı bu iki romanla sınırlı değildir: Hernani ve Cromwell tiyatrosunda, Les Contemplations ile Les Châtiments ise şiirinde önemli yer tutar.
Geniş tarihsel manzaralarla kişisel acıları aynı anlatıda buluşturması, Hugo’nun belirgin özelliklerindendir. Bir kişinin kaderini anlatırken onu kuşatan kurumlara ve toplumsal koşullara da bakar. Sevgi ve vicdan üzerine cümleleri bu geniş çerçevenin içinden doğar. Buradaki kısa alıntılar, özellikle Sefiller’de insanın başkalarıyla kurduğu bağı ve geleceğe dönük hayal gücünü düşünmek için bir okuma kapısı açar.
Yaşamın en büyük mutluluğu, sevildiğine inanmaktır; kendin olduğun için, daha doğrusu kendine rağmen sevildiğine.
Geleceği doğurmakta düşlerin eşi yoktur. Bugünün ütopyası, yarının eti kemiği olur.
